Zespół złamanego serca…

Zespół złamanego serca (kardiomiopatia takotsubo) Opisana po raz pierwszy w 1990 roku przez naukowców z Japonii, kardiomiopatia takotsubo charakteryzuje się nagłym i przemijającym zespołem objawów ostrej niewydolności serca, niemającym podłoża miażdżycowego. 

W większości przypadków choroba dotyczy kobiet po menopauzie  i osób gorzej radzących sobie ze stresem. U części chorych z rozpoznaną kardiomiopatią takotsubo rozpoznano także współistniejącą chorobę systemową, najczęściej o podłożuautoimmunologicznym.

Etiologia zespołu złamanego serca jest złożona i nie została dokładnie poznana, jednak w związku z tym, że jest on najczęściej wyzwalany przez silny stres emocjonalny lub fizyczny, w literaturze podkreśla się fakt znacznie podwyższonego poziomu katecholamin i zwiększoną stymulację układu współczulnego. 

Objawy przypominają ostry zespół wieńcowy i obejmują:

– ostry ból w klatce piersiowej, 

– duszność,

– objawy obrzęku płuc, 

– objawy wstrząsu kardiogennego

– nagłe zatrzymanie krążenia w przebiegu migotania komór.

Charakterystyczny jest również wzrost troponin i BNP oraz uniesienie odcinka ST w badaniu elektrokardiograficznym. W echokardiografii widoczny jest zwykle objaw balotowania koniuszka. Wynika on z  zaburzeń kurczliwości koniuszka lewej komory z akinezą lub dyskinezą przynajmniej połowy przykoniuszkowej części wszystkich ścian serca, z jednoczesnym hiperkinetycznym skurczem podstawnych segmentów lewej komory.

W rozpoznaniu pomocne jest również badanie rezonansu magnetycznego ze wzmocnieniem kontrastowym. Brak późnego wzmocnienia po kontraście umożliwia odróżnienie kardiomiopatii takotsubo od zawału serca z uniesieniem odcinka ST. Leczenie jest objawowe- polega na stosowaniu diuretyków i leków rozszerzających naczynia. Rokowanie jest dobre, u większości pacjentów po 2-4 tygodniach funkcja skurczowa lewej komory powraca do normy.

 

Case courtesy of Dr Gregor Savli, Radiopaedia.org. From the case rID: 250901

 

Opracowanie: Amelia Ilnicka

Poprzedni